Łąkarstwo


Łąkarstwo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łąkarstwo - dyscyplina naukowa, której przedmiotem badań są łąki i pastwiska (użytki zielone), także działalność, polegająca na pozyskiwaniu paszy (zielonej i siana) oraz utrzymywanie użytków zielonych w wysokiej kulturze i ochrona ich walorów przyrodniczych. Łąkarstwo obejmuje całokształt wiedzy o siedliskach łąkowych (łąkoznawstwo), metodach uprawy i sposobach użytkowania runi łąkowej i pastwiskowej (uprawa łąk i pastwisk), metodach zbioru i konserwowania paszy, metodach ochrony siedlisk łąkowych.

Łąkarstwo, które rozwija się w środkowej Europie od końca XVIII w. koncentrowało się długo na zagadnieniach związanych z uzyskiwaniem możliwie wysokich plonów o możliwie dużej wartości pokarmowej. W drugiej połowie XX wieku cele tej dyscypliny naukowej zaczęły ewoluować i coraz większą rolę odgrywa ochrona zasobów przyrodniczych łąk oraz kształtowanie i ochrona krajobrazu przyrodniczo-rolniczego.

Badania naukowe w zakresie łąkarstwa prowadzi Instytut Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach i swych oddziałach regionalnych oraz katedry łąkarstwa na uczelniach rolniczych.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  1. Maciej Rogalski (red. nauk.): Łąkarstwo. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2004. ISBN 83-88841-96-3.
Na podstawie artykułu: "Łąkarstwo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy